België en de Libische en Syrische revoluties

Het buitenlands- en veiligheidsbeleid zijn de minst democratische sectoren in de politieke besluitvorming van het Westen. Denk aan de dwangdiplomatie en de militaire interventies in het Midden-Oosten die meer chaos, menselijk leed, aanslepende conflicten en een groter aantal fragiele staten veroorzaakten. Deze oorlogen kosten triljoenen en een wereldwijd massasurveillanceprogramma ondermijnt onze privacy.

De deelname van België aan de succesvolle ‘R2P’ interventie van Libië werd in het federaal parlement met unanimiteit (-1) door links en rechts goedgekeurd. Postmortaal onderzoek stelt dat dit mooie democratische verhaal geen steek houdt. De oorlog was geen succes, het was geen R2P operatie en democratische besluitvorming was ondermaats. De beslissing werd ‘snel en terloops’ genomen door een regering van lopende zaken. De discussies over de regeringsvorming duurden 541 dagen; de beslissing in het parlement om aan de oorlog deel te nemen uren. Er was nauwelijks een kritisch debat. De besluitvorming berustte op gebrekkige informatie en desinformatie van goed georkestreerde propagandacampagnes. De pers sprak over vreedzaam protest, over een mogelijk tweede Rwanda en Kaddafi’s disproportioneel geweld tegen de burgerbevolking. Deze informatie was onjuist. Aanvankelijk waren een groot deel van de opstandelingen gewapend en was de reactie van het Libische leger gericht op de gewapende rebellen. Tenslotte, waar is de democratische evaluatie van deze interventie? De NAVO-interventie escaleerde het geweld, verlengde de oorlog, en verhoogde het aantal doden. Vredesonderhandelingen en bemiddeling werden afgewezen. Bovendien droeg deze interventie bij tot een grotere verdeeldheid van de internationale gemeenschap en het geweld in Mali en Syrië.

Syrië was een autoritair en vreedzaam land in een zeer onstabiele en agressieve  regio. Ik heb het land in vredestijd enkele keren bezocht. Ja, er was behoefte aan verandering, maar zoals in Libië , maakte een deel van de oppositie bij het begin van de protestbeweging gebruik van geweld. Het Westen (Amerika, Groot-Brittannië, Frankrijk en België?) eiste dat Assad aftrad en verwees vredesonderhandelingen naar de wachtkamer. De Syrische bevolking is het slachtoffer van het Libisch rolmodel. Schandalig!!

België en de Libische en Syrische revoluties

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *