Category Archives: Opinion

Taboo and Terror

The terrorist attacks and the demonstration in Paris moved millions. I was also shocked by the bloodshed and I believe in the power of the pen, political caricatures and nonviolent resistance. I hate violence. But, did not wait in line to see Charlie-Hebdo’s latest caricature of Mohammed and stare at the slip of Madonna or the slipless German Chancellor. Freedom of expression and the press is an essential value, but not the only value of a civilized community. Lasting peace and full democracy require a permanent reconciliation of multiple competitive values, such as security, justice, respect, compassion, truth and equality. Words can kill and pictures can hurt.

Many  people feel insecure and are anxious. Today’s  psychological climate reminds me of the cruise missiles demonstrations in the early 80s. The missiles could explode in our gardens.  Now terrorism is in our cities. In Verviers today and tomorrow where? The violence in the Middle East spills over in Europe.
We live in a very dangerous period because we are confronted with the adverse consequences of our domestic and foreign policy and do everything to deny  responsibility. International political terrorism is a violent form of resistance to interference, occupation, colonization and repression. Not Muhammad, but the West’s policy (America, Israel and some European states) in the Middle East is the root cause   of   European terrorism. As long as we deny responsibility, our security and democracy will weaken. What are we so proud of? Why   marching on the tunes of moral superiority? Why deny our complicity in the debacle in the Arab world?  Negationism has become more difficult because  people see contradictions and double standards in our foreign policy. Spin Doctors and intellectuals do their best to embellish our  policies in the Middle East, but many onlookers don’t see the new clothes of the emperor anymore.

In the Arab world, especially in Iraq, Afghanistan, Lebanon, Libya, Syria and Palestine, the democratic West has left a trail of destruction. Israel is “the only democracy” with colonists and the largest ghetto in the world. It sanctions the Palestinians because Palestine aspires   to become a member of the International Criminal Court? The difference between dictatorships and democracies is that dictatorships commit violence against their own people and democratic states against the citizens of other countries. In recent decades the democratic countries were the most destructive intervening actors in the Arab-Islamic world -not with markers  and pencils, but with F16s, cruise missiles, drones, and other weapons.. far away from Paris. The   executions by ISIS are cruel.  Cutting the throat of orange dressed innocent victims is despicable. . But how were the 500 Palestinian children killed in Gaza in 2014? Perhaps, they were pierced with bullets, shredded by shrapnel, crushed, burned or suffocated. Is that civilized violence? Evidence shows counterterrorism to be much more violent and destructive than the political terrorism. An eye for an eye has become tens of   eyes for an eye. The West made hundreds of thousands of victims, caused massive destruction and suffering, and left broken states. And we are surprised that young people radicalize?  That’s the foreign perception of our Western values.

More blue and khaki on the streets,  the  monitoring  of  the behavior of suspected terrorists or perceived  supporters ,  reforming prisons  and  silencing  dissident voices , will not satisfice to stem and root out European terrorism .  These measures have to be taken. This is a priority now. The reactive preventive intervention in Verviers was a success. Congratulations. But a lasting solution requires that we also and as soon as possible point out and address the deeper root causes of political terrorism.
First, we need to evaluate our foreign policy and our allies.  The foreign and security policy of the West is the least democratic sector of the political process. A few years ago, Belgium needed a year and a half to form a new government, but the participation in the war in Libya was decided within twenty-four hours. We must distance us  from allies who twist the art of diplomacy into coercive diplomacy, refuse to accede to the International Criminal Court, promote colonization, and  continue to repress other peoples .   After World War II, Europe became a role model for building sustainable peace in the world. Europeans replaced national security by cooperative security, enhanced economic cooperation, built a social free-market economy, put an end to their colonies, and reconciled with the past. Some so-called allies have learned nothing from Europe after ’45. We need to reassess our own values. The Marseillaise is OK, but Beethoven’s ode to joy and brotherhood for all people is the hymn of Europe.

O friends! Not these sounds!
But let us strike up more pleasant sounds and more joyful!

Joy, o wondrous spark divine,
Daughter of Elysium,
Drunk with fire now we enter,
Heavenly one, your holy shrine.
Your magic powers join again
What fashion strictly did divide;
Brotherhood unites all men
Where your gentle wing’s spread wide.


Second, we must expose  the manipulation of language. Power dictates what terrorism is and who terrorists are.  Why is state terrorism  not called terrorism ?  The prime minister of Israel   shamelessly compares Hamas with Boko Haram or ISIS ?  The French terrorists in Paris are called Islamic terrorists.   Criticism of Israel’s policy towards Palestine is branded as anti-Semitism. This is incorrect because the criticism focuses mainly on the ongoing repression of the Palestinian people, the violation of human rights and the increasing colonization of occupied territory by Israel. Criticism of our wars is stigmatized as a lack of patriotism. The killing of innocents is collateral violence that sadly enough was necessary for our safety. Torture is ‘enhanced interrogation’. The vague definition of   ‘apology for terrorism , hate mongering and  radicalization ‘ and  the severe punishments attached to them, could undermine the freedom of expression for all and  reserve   the freedom of expression for  some.
Finally, we should remediate the double bind character of the foreign policy of the West towards the Arab world. The foreign policy is pursuing two conflicting objectives a) to establish military supremacy in the Middle East through war, repression and sanctions, and b) to ensure  sustainable peace and security for our  own citizens. The contradictions or dilemmas involved in the foreign policy are   denied and   measures are taken to prevent exposure or the unmasking of the negative side effects or failure of the policy.  This is done by heightening the climate of insecurity (war on terrorism), the staging of scapegoats, and the use of confusion and by secretly sanctioning dissident voices.
These measures  make it difficult for citizens to openly criticize a policy doomed to failure. Perhaps  all the Charlie’s  should poke fun at  the veiled contradictions, and  listen to what is not said, read what is not written and  look at what is not shown in the news media.



Taboo and terror


Over Verviers en Europese terroristen

De terreuraanslagen en de betoging in Parijs bewogen miljoenen mensen. Ik was ook geschokt door het bloedvergieten en geloof in de kracht van de pen, politieke karikaturen en geweldloze weerbaarheid. Ik haat geweld.
Maar, ik sta niet in de rij om Charlie-Hebdo’s laatste karikatuur van Mohammed te zien en te turen naar de slip van Madonna en een slipvrije Duitse kanselier. Vrijheid van mening en de pers is van belangrijke waarde, maar niet de enige waarde van een beschaafde gemeenschap. Duurzame vrede en een volwaardige democratie vergen telkens opnieuw het verzoenen van meerdere competitieve waarden, zoals veiligheid, recht, respect, mededogen, waarheid en gelijke kansen. Woorden kunnen moorden en schimpschetsen kunnen kwetsen.

De mensen zijn onzeker en angstig. Het doet me denken aan de kruisrakettenbetogingen begin jaren ‘80. Die oorlogstuigen konden in onze tuin landen. Nu komt het terrorisme in onze steden. Vandaag Verviers en morgen? Het geweld in het Midden-Oosten loopt over naar Europa.

We vertoeven in een zeer gevaarlijke periode omdat we geconfronteerd worden met negatieve gevolgen van ons eigen binnen en buitenlands beleid en omdat we alles doen om medeverantwoordelijkheid te ontkennen. Internationaal politiek terrorisme is een gewelddadige vorm van weerstand tegen inmenging, bezetting, kolonisatie en repressie. Niet Mohammed, maar het beleid van het Westen (Amerika, Israël en sommige Europese staten) is de ligt aan de basis van het Europees terrorisme. Zolang wij verantwoordelijkheid ontkennen, zal onze veiligheid en democratie verzwakken.

Waarom zijn we zo trots? Waarom de mars van het grote gelijk? Waarom wordt onze medeplichtigheid aan de debacle in de Arabische wereld verloochend? De negatie ervan wordt moeilijker omdat meer en meer mensen in binnen en buitenland contradicties en dubbele standaarden zien. Spindoctors en intellectuelen doen wel hun best om het beleid beter in te kleden , maar veel mensen zien de nieuwe kleren van de keizer niet meer.

Het democratische Westen heeft in de Arabische Wereld, Irak, Afghanistan, Libanon, Libië , Syrië en Palestina een spoor van vernieling achter gelaten. Israël is ‘de enige democratie’ met kolonisten en het grootste getto ter wereld. Het sanctioneert de Palestijnen omdat Palestina lid wil worden van het Internationaal Strafhof? Het verschil tussen dictaturen en democratieën is dat dictaturen geweld plegen tegen de eigen bevolking en democratische staten tegen de bevolking van andere landen. De laatste decennia waren de democratische landen de meest destructieve intervenanten in de Arabisch-Islamitische wereld –niet met pennen en stiften, maar met F16′s, kruisraketten, drones , en ander tuig– ver van Parijs. Terecht , noemen we de executies van ISIS barbaars. Oranje verklede onschuldige slachtoffers werden op een gruwelijke manier de keel overgesneden. Maar hoe werden in 2014 de 500 Palestijnse kinderen vermoord in Gaza? Wellicht werden ze doorboord met kogels, in flarden geschoten, verpletterd, verbrand of verstikt. Is dat geciviliseerder geweld? Het antiterrorisme is veel gewelddadiger en destructiever dan het politiek terrorisme. Oog om oog werd honderd ogen voor een oog. Het Westen maakte in de Arabische Wereld honderdduizenden slachtoffers, veroorzaakte enorme vernietiging en lijden, liet staten verloederd achter. En we zijn verbaasd dat jongeren radicaliseren? Zo zien onze Westerse waarden eruit in het buitenland.

Om het terrorisme in Europa in te dijken en met de wortel uit te roeien zal het niet volstaan om meer blauw en kaki op straat te brengen, het in de gaten houden van echte of vermeende terroristen, echte of vermeende sympathisanten identiteitskaarten af te nemen, gevangenissen te hervormen en dissidente stemmen aan banden te leggen. Dit is een prioriteit. De preventieve interventie was een succes. Proficiat. Het moet nu wel gebeuren, maar een duurzame oplossing vereist dat we zo spoedig mogelijk ook de diepere grondoorzaken duiden en aanpakken.

Vooreerst, doen we er goed aan ons buitenlands beleid en onze bondgenoten kritisch onder de loep te nemen. Het buitenlands en veiligheidsbeleid van het Westen is de minst democratische sector van de politieke besluitvorming. Enkele jaren geleden had België anderhalf jaar nodig om een nieuwe regering te vormen, maar de deelname aan de oorlog in Libië werd binnen de vierentwintig uren beklonken. We moeten afstand nemen van bondgenoten die de kunst van de diplomatie verwringen tot dwangdiplomatie, weigeren toe te treden tot het Internationaal Strafhof, kolonisatie bevorderen, en de vrijheid van zwakkeren fnuiken. Na de Tweede Wereldoorlog werd Europa een rolmodel voor de opbouw van duurzame vrede in de wereld. De Europeanen vervingen nationale veiligheid door coöperatieve veiligheid, stimuleerden economische samenwerking, bouwden een sociale vrijemarkt-economie, maakten een einde aan de kolonies, verzoenden zich met het verleden. Sommige zogenaamde bondgenoten hebben niets geleerd van het Europe na ‘45. We moeten onze hun eigenwaarden herwaarderen. De Marseillaise is OK, maar Beethoven’s lofzang op de vreugde en broederschap voor alle mensen is de hymne van Europa.

Ten tweede, moeten we bewust worden van de manipulatie van het taalgebruik. Macht dicteert wat terrorisme is en wie terroristen zijn. De eigen staatsterreur wordt niet als terrorisme bestempeld. De premier van Israël scheert, zonder blikken of blozen, Hamas over dezelfde kam als Boko Haram of ISIS. De terroristen in Parijs worden Islamitische terroristen genoemd; het zijn Franse terroristen. Kritiek op het beleid van Israël ten aanzien van Palestina wordt gebrandmerkt als antisemitisme. Dit is onjuist, omdat de kritiek zich hoofdzakelijk richt op de aanhoudende repressie van het Palestijnse volk, de schending van de mensenrechten en de toenemende kolonisatie van een bezet gebied door Israël. Aanvankelijk werd kritiek op de oorlog afgekeurd als een gebrek aan patriotisme. Het doden van onschuldigen werd collateraal geweld genoemd dat spijtig genoeg noodzakelijk was voor onze veiligheid. Folteren luistert nu naar de naam ‘verbeterde ondervraging’.

Ten slotte, moeten we de dubbele binding van het buitenlands beleid van het Westen ten aanzien de Arabische wereld remediëren. Het buitenlands beleid  streeft twee tegenstrijdige doelstellingen na a) de militaire alleenheerschappij in het Midden-Oosten via oorlog, repressie en sancties , en b) het verzekeren van duurzame veiligheid en rust voor de eigen burgers. Om deze contradictie of dit dilemma te verhullen wordt een klimaat van onveiligheid (oorlog tegen terrorisme) gecreëerd, zondebokken opgevoerd, de berichtgeving beïnvloed, verwarring gezaaid en dissidenten heimelijk gesanctioneerd.

Dit maakt het moeilijk voor de burger om openlijk kritiek te leveren op een tot falen gedoemd beleid. Een Vlaming met humor, die contradicties in het beleid durft te duiden, is Alex Agnew. Misschien moet alle Charlie’s ook eens de draak steken met de gesluierde tegenstrijdigheden, en vooral luisteren naar wat niet wordt gezegd, lezen wat niet wordt geschreven en kijken naar wat niet wordt vertoond in de nieuwsmedia.

Met dank en groeten.


Over Verviers en de Europese terroristen.

Paris: the self-righteous march/Parijs: de mars van het grote gelijk

The last two days Europe stared at Charlie Hebdo’s Paris.
I was shocked… I believe strongly in the value of the pen and prefer satire over bullets.
But, why are we so proud? Why the self-righteous march? The last decennia, the democratic West became the most destructive intervener in the Arab-Islam world – not with pens, but with F16s, cruise missiles, drones… – far from Paris. We made hundreds of thousands of casualties, caused tremendous destruction and suffering, and we are surprised that youngsters radicalize?

De afgelopen twee dagen staarde Europa naar Charlie Hebdo’s Parijs.
Ik was geschokt… en ik geloof ook in de waarde van de pen en van satire boven de kogel.
Maar, waarom zijn we zo trots? Waarom de mars van het grote gelijk? De laatste decennia waren de democratische landen de meest destructieve intervenanten in de Arabisch-Islamitische wereld – niet met pennen en stiften, maar met F16’s, kruisraketten, drones… – ver van Parijs. Wij maakten honderdduizenden slachtoffers, veroorzaakten enorme vernietiging en lijden, en we zijn verbaasd dat jongeren radicaliseren?


Caïro is een diplomatieke farce. De ongelijke onderhandelingen in Caïro zijn geen vredesonderhandelingen. Het militair regime van generaal Al Sisi in Egypte is geen onpartijdige bemiddelaar. Het geweld, de kolonisatie van de West Bank en het Gaza getto moet onmiddellijk stoppen. In de ‘democratische wereld’ van de 21st eeuw is zoiets ontoelaatbaar. Daarom wordt het hoog tijd dat België, de EU en het Westen zich hierover uitspreken en een tastbaar beleid voeren dat duurzame veiligheid en vrede garandeert voor Palestina en Israël. Dit is nu niet het geval. Over het beëindigen van het disproportioneel geweld, de kolonisatie en het Gaza getto hoeft niet onderhandeld te worden.

Cairo is a diplomatic farce. The asymmetric talks are no peace negotiations. The military regime of General Al Sisi in Egypt is not an impartial mediator. The violence, the colonization of the West Bank and the Gaza ghetto should stop now. In the “democratic world” of the 21st century, such behavior is intolerable. Therefore, it is high time that Belgium, the EU and the West speak out against it and have a tangible policy that ensures sustainable security and peace for Palestine and Israel. Ending the disproportionate violence, the colonization and the Gaza ghetto is not negotiable.

The repression of the Palestinians and bloodshed in Gaza is an act of democratic fascism. The policy of the West features George Orwell’s ‘Animal farm’, where Napoleon stated that all people were equal, but some more equal than others. The policy is racist. Yes, a state has the right to defend its people. But what about a people without a state! The Americans and Europeans remain silent. A cease fire with assurances to end the colonization, repression and the Gaza ghetto and to compensate for the victims and the damage is the only step forwards to a sustainable peace.

Israel’s colonial expansion, repression, and the bloody crushing of the ‘Gaza Ghetto revolt’ is morally and strategically bankrupt.

Israëls koloniale expansie, repressie en de bloedige onderdrukking van de ‘Gaza getto opstand’ is moreel en strategisch failliet.

Netanjahu: “Het gaat over kolonisatie, staatsterrorisme en het Gaza getto….”.

Ik analyseer sinds meer dan veertig jaar conflicten. Wat ik zie is ondermaats en barbaars. De opstand in het Gaza getto wordt murw gebombardeerd. De Vlaamse doorsnee nieuwsmedia ruimen plaats voor het Netanjahu verhaal: “De bombardementen zijn een vergelding voor de Palestijnse raketten en de moord op drie joodse kinderen”. Wanneer hebben we in de Vlaamse pers gezichten gezien van de laatste duizend vermoorde Palestijnen of het gelaat van de laatste duizend gekwetste Palestijnse kinderen? Het democratische Westen moet eisen dat er onmiddellijk een einde komt aan de kolonisatie en aan het Gaza Getto. Europa dient zo spoedig mogelijk Palestina als onafhankelijke staat erkennen.

Em. Prof. Luc Reychler

België en de Libische en Syrische revoluties

Het buitenlands- en veiligheidsbeleid zijn de minst democratische sectoren in de politieke besluitvorming van het Westen. Denk aan de dwangdiplomatie en de militaire interventies in het Midden-Oosten die meer chaos, menselijk leed, aanslepende conflicten en een groter aantal fragiele staten veroorzaakten. Deze oorlogen kosten triljoenen en een wereldwijd massasurveillanceprogramma ondermijnt onze privacy.

De deelname van België aan de succesvolle ‘R2P’ interventie van Libië werd in het federaal parlement met unanimiteit (-1) door links en rechts goedgekeurd. Postmortaal onderzoek stelt dat dit mooie democratische verhaal geen steek houdt. De oorlog was geen succes, het was geen R2P operatie en democratische besluitvorming was ondermaats. De beslissing werd ‘snel en terloops’ genomen door een regering van lopende zaken. De discussies over de regeringsvorming duurden 541 dagen; de beslissing in het parlement om aan de oorlog deel te nemen uren. Er was nauwelijks een kritisch debat. De besluitvorming berustte op gebrekkige informatie en desinformatie van goed georkestreerde propagandacampagnes. De pers sprak over vreedzaam protest, over een mogelijk tweede Rwanda en Kaddafi’s disproportioneel geweld tegen de burgerbevolking. Deze informatie was onjuist. Aanvankelijk waren een groot deel van de opstandelingen gewapend en was de reactie van het Libische leger gericht op de gewapende rebellen. Tenslotte, waar is de democratische evaluatie van deze interventie? De NAVO-interventie escaleerde het geweld, verlengde de oorlog, en verhoogde het aantal doden. Vredesonderhandelingen en bemiddeling werden afgewezen. Bovendien droeg deze interventie bij tot een grotere verdeeldheid van de internationale gemeenschap en het geweld in Mali en Syrië.

Syrië was een autoritair en vreedzaam land in een zeer onstabiele en agressieve  regio. Ik heb het land in vredestijd enkele keren bezocht. Ja, er was behoefte aan verandering, maar zoals in Libië , maakte een deel van de oppositie bij het begin van de protestbeweging gebruik van geweld. Het Westen (Amerika, Groot-Brittannië, Frankrijk en België?) eiste dat Assad aftrad en verwees vredesonderhandelingen naar de wachtkamer. De Syrische bevolking is het slachtoffer van het Libisch rolmodel. Schandalig!!

België en de Libische en Syrische revoluties

On the creation of a nuclear crisis in the Middle East

On the creation of a nuclear crisis in the Middle East

Luc Reychler                            

This conference is about a nuclear crisis in the Middle East (ME). It’s a story of nuclear haves and have nots; the pursuit of offensive dominance by the West, and the growing insecurity and instability of the whole region.      

The main protagonists in the nuclear crisis are the West (in essence Israel and Washington) and Iran.

Israel is a nuclear power; it has around 200 warheads and can deliver them using intercontinental ballistic missiles, aircrafts and submarines. Israel does not admit possessing nuclear weapons; it is not a member of the Non Proliferation Treaty, and to remain the only nuclear power in the region, it aggressively prevents other countries to become nuclear powers (think of the airstrikes against Iraq’s Osiraq reactor in 1981 in the midst of the Iraq-Iran war, and against a Syrian reactor in 2007. In addition, it does everything to strengthen its anti-ballistic missile defense system. Israel has declared Iran’s enrichment of nuclear fuel an existential threat; it convinced Washington to impose increasingly heavy sanctions; launched cyberwarfare, and assassinated nuclear scientists. The last few years, Netanyahu warns Iran that its nuclear installations will be bombed when the red line is crossed. To destroy Iranian nuclear plants, some of which have been build in the mountains, deep penetration bombs are needed. Washington has both nuclear and conventional earth penetrating weapons.  

In a nutshell, Israel wants to achieve absolute security and offensive dominance (nuclear and conventional), while continuing politics as usual.          

Iran. Iran has no nuclear weapons. As many other countries in the world, it shows interest in acquiring peaceful nuclear energy since the Shah in the 70’s. After the ‘79 revolution, a clandestine nuclear weapons research program was disbanded by Ayatollah Khomeini, who considered such weapons forbidden under Muslim ethics and jurisprudence. In 1981, Iran decided to continue nuclear development. Since then, the country has been pressured by the West to make its nuclear activities fully transparent and to stop enriching nuclear materials. The government has invited inspections by the IAEA but does not suspend the enrichment activities for peaceful purposes, which are permitted in article IV of the NPT treaty. There were many ‘unsuccessful’ negotiations .

In a nutshell, Iran claims that it has no nuclear weapons and that it does not plan to build them; it is a member of the NPT; it intends to continue its low enrichment of uranium program (up to 20%) for energy and medical purposes, and  wants a nuclear weapon free ME.   

This nuclear crisis is potentially dangerous…very dangerous. To understand the crisis fully, one has to consider several elements of the big picture or the broader context.

First, the foreign interference in the ME: now and then. In 1953, for example, a democratically elected government in Iran and its head Mosaddegh was overthrown by a coup d’état, orchestrated by the secret services of the UK and the US, because two years earlier the oil industry was nationalized. A military government under Shah Pahlavi, who relied heavily on US support, was installed. 1979 saw the first popular revolution in the Middle East that installed a new regime headed by Ayatollah Khomeini. Since then, Iran had to fight a war with Iraq between 1980 and 88 in which half to one million Iranians were killed. The US did nothing to dissuade Saddam Hussein from attacking. In fact, at that time, the West supported him. By the way, during that war, the Busher nuclear plant was damaged by French missiles. The last 33 years, Iran has been the subject of an increasing level of economic, diplomatic and military sanctions by the US and European countries.  

The denial of the root causes of the protracted conflicts and political terrorism. All the foreign interventions in whatever name (be it security, anti-terrorism, democracy, regime change or human rights) did nothing to address 1) the root causes of the conflicts, 2) the internal political, demographic and socio-economic problems, 3) the use of double standards, supporting friendly authoritarian regimes and sanctioning or destroying unfriendly ones, 4) the illegal occupation of the Palestine and the Syrian Golan Heights, and 5) the continuous repression of the Palestinians. There is a saying: “you cannot whistle against the wind; the wind is stronger”. We seem to neglect in the ME the coming storm of the human struggle for self-determination and for their own type of democracy. In this climate one cannot convert other nations and peoples to democracy without granting them the right to self-determination and stopping domestic interference. The struggle for self-determination will be accompanied by stronger demands for the democratization of the international system.       

Third, the replacement of genuine professional diplomacy by coercive diplomacy and military interventions. Since 9/11, Iran’s neighborhood has been increasingly militarized (see map military bases). In addition, the democratic West initiated several wars and military interventions in Iraq, Afghanistan, Palestine, Lebanon, Libya and Syria. The internal war in Syria has all the features of a proxy war. These interventions have contributed to the destabilization of the whole region; it has increased the level of insecurity, created disastrous humanitarian consequences, and left weak and fragile states.   

Fourth, the verbal wars and more than 30 years of absence of formal diplomatic exchange. The verbal wars of both the protagonists, calling each other names (such as the ‘great Satan’ and ‘the axis of evil’) and mutual threats to destroy each other are not helping. Ahmadinejad, the president of Iran, is repeatedly cited by Netanyahu ‘to have threatened to destroy Zionist Israel’. I am sure Ahmadinejad could use a spin doctor, but we forget to mention that he compared his statement about Israel with the ending communism and apartheid. Both systems disappeared without a physical destruction of Russia nor South Africa: the first ended by implosion and the second by peace negotiations. Equally problematic is the absence of formal diplomatic relations between America and Iran since more than 30 years.   

The last and most important aspect of the big picture is the non-adaptive strategic thinking and leadership. Let me share two findings from the study of war. The first suggests that offensive dominance (which the West is now pursuing in the ME) is at the same time dangerous, quite rare and widely overstated. When offensive dominance was combined with exaggerating insecurity and bellicose conduct, it became the prime cause of national insecurity and war in history. The prime threat to security, including nuclear security, in the Middle East is the West itself. The greatest menace lies in the tendency to exaggerate the dangers it faces and to respond by counterproductive coercion and belligerence. The first problem is compounded by a second one: ‘the demand of absolute security for the West at the expense of the rest’. This feeds the security dilemma. Too strong military force can be provocative, since measures for self-defense can be perceived as a menace by other countries. This has led to ‘vicious conflict spirals’.  

After ‘45, Europe has taken these lessons seriously. Former archenemies build, with American assistance, a security community on the basis of dialogue, security cooperation and an economic union.    

If we want to prevent another war and improve the security climate in the ME, we need to deal with the conflicts, including the nuclear crisis, in a radically different way. This would imply immediately reestablishing official diplomatic relations between America and Iran, and replacing the coercive diplomacy with more adaptive and effective leadership.

On the creation of a nuclear crisis in the Middle East

Syrië: geweld of vredesdiplomatie?

Het conflict in Syrie
Syrië lijdt onder een vreselijk uit de hand gelopen regimeverandering. Dag in dag uit worden we geconfronteerd in de media met de gevolgen van een sterk geïnternationaliseerde interne oorlog en het rauwe leed van de gewone Syriër. Het grote merendeel van de Syriërs, vooral jonge mensen, hoopten op politieke en economische veranderingen, maar zeker niet op deze manier.