Dwang of Adaptieve diplomatie

In de 21ste eeuw maakte het Westen op negen plaatsen in het Midden Oosten en Noord Afrika gebruik van gewapend geweld ( bedreiging inbegrepen) en van dwangdiplomatie.
Alles in beschouwing genomen is het gemilitariseerd beleid van het Westen een geschiedenis van mislukkingen en van een falend buitenlands beleid.
De beperkingen van het Western diplomatiek en veiligheidsparadigma ( Pax Occidentalis) worden aan de kaak gesteld.
De militarisering van mensenrechten en democratie is een gevaarlijke ontwikkeling.
Het succesverhaal van de ‘humanitaire interventie’ in Libië overtuigt niet.

De EU heeft nood aan een effectief buitenlands beleid in het Midden Oosten met meer realisme, transparantie en democratie. Het Westen en de EU zijn niet meer het centrum van de wereld. Het falen van de militaire interventies in de regio bevestigt de beperkingen en negatieve impact van het huidig beleid. Laat ons alstublieft geen nieuwe zondebokken meer opvoeren om het falend beleid in de regio te versluieren.

Het buitenlands en veiligheidsbeleid is het minst transparante en democratische beleidsdomein van het ‘democratische’ Westen. De MONA diplomatie wordt gestuurd door particuliere belangen en komt weinig of niet tegemoet aan de wensen en belangen van de eigen Westerse bevolking; laat staan de mensen in de regio. In het begin van september 2001 geloofden 13% van de Amerikanen dat hun land ‘de enige supermacht’ in de wereld moest worden en minder dan een derde wenste een verhoging van de defensie-uitgaven. Vandaag is de score 12% en 26% respectievelijk. Onlangs stelde de republikeinse kandidate voor het presidentschap Michele Bachman dat Amerika en Israël een uitzonderlijke opdracht hebben: een lichtbaken zijn voor de naties (‘to be a light to the nations’).

De EU moet een eigen koers uitstippelen en afstand nemen van de destructieve conflicthantering van de VS en Israël. De diplomatieke geschiedenis, vooral gedurende de aanloop van de Eerste Wereldoorlog, heeft ons geleerd dat grootmachten hun beleid niet mogen laten sturen door kleine overmoedige bondgenoten.

Het is de taak van de media, academici en leerkrachten om de burgers en de studenten wereldwijs te maken en uit te rusten met de instrumenten om het buitenlandse en veiligheidsbeleid van hun land en van de EU mee te bepalen. Dit is noodzakelijk voor de ontwikkeling van een meer realistische, humane en adaptieve diplomatieke cultuur.

PS Het al dan niet erkennen van Palestina als een volwaardige staat in de Verenigde Naties is een ‘high impact’ beslissing met wereldwijde gevolgen. Een volwaardige erkenning van de tegenpartij in een conflict is een cruciale voorwaarde voor echte vredesonderhandelingen. Het aanporren van onderhandelingen zonder erkenning en zonder voorwaarden is een ijl diplomatiek mantra. Tot nu toe waren de vredesonderhandelingen een voortzetting van de dwangdiplomatie van Israël. Het wordt tijd dat het Belgisch buitenlands beleid het ‘responsibility to protect‘ en het ‘non-indifference‘ beginsel ook naleeft in het langstdurende conflict in het Midden Oosten.

Full text

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *