Over Verviers en Europese terroristen

De terreuraanslagen en de betoging in Parijs bewogen miljoenen mensen. Ik was ook geschokt door het bloedvergieten en geloof in de kracht van de pen, politieke karikaturen en geweldloze weerbaarheid. Ik haat geweld.
Maar, ik sta niet in de rij om Charlie-Hebdo’s laatste karikatuur van Mohammed te zien en te turen naar de slip van Madonna en een slipvrije Duitse kanselier. Vrijheid van mening en de pers is van belangrijke waarde, maar niet de enige waarde van een beschaafde gemeenschap. Duurzame vrede en een volwaardige democratie vergen telkens opnieuw het verzoenen van meerdere competitieve waarden, zoals veiligheid, recht, respect, mededogen, waarheid en gelijke kansen. Woorden kunnen moorden en schimpschetsen kunnen kwetsen.

De mensen zijn onzeker en angstig. Het doet me denken aan de kruisrakettenbetogingen begin jaren ‘80. Die oorlogstuigen konden in onze tuin landen. Nu komt het terrorisme in onze steden. Vandaag Verviers en morgen? Het geweld in het Midden-Oosten loopt over naar Europa.

We vertoeven in een zeer gevaarlijke periode omdat we geconfronteerd worden met negatieve gevolgen van ons eigen binnen en buitenlands beleid en omdat we alles doen om medeverantwoordelijkheid te ontkennen. Internationaal politiek terrorisme is een gewelddadige vorm van weerstand tegen inmenging, bezetting, kolonisatie en repressie. Niet Mohammed, maar het beleid van het Westen (Amerika, Israël en sommige Europese staten) is de ligt aan de basis van het Europees terrorisme. Zolang wij verantwoordelijkheid ontkennen, zal onze veiligheid en democratie verzwakken.

Waarom zijn we zo trots? Waarom de mars van het grote gelijk? Waarom wordt onze medeplichtigheid aan de debacle in de Arabische wereld verloochend? De negatie ervan wordt moeilijker omdat meer en meer mensen in binnen en buitenland contradicties en dubbele standaarden zien. Spindoctors en intellectuelen doen wel hun best om het beleid beter in te kleden , maar veel mensen zien de nieuwe kleren van de keizer niet meer.

Het democratische Westen heeft in de Arabische Wereld, Irak, Afghanistan, Libanon, Libië , Syrië en Palestina een spoor van vernieling achter gelaten. Israël is ‘de enige democratie’ met kolonisten en het grootste getto ter wereld. Het sanctioneert de Palestijnen omdat Palestina lid wil worden van het Internationaal Strafhof? Het verschil tussen dictaturen en democratieën is dat dictaturen geweld plegen tegen de eigen bevolking en democratische staten tegen de bevolking van andere landen. De laatste decennia waren de democratische landen de meest destructieve intervenanten in de Arabisch-Islamitische wereld –niet met pennen en stiften, maar met F16′s, kruisraketten, drones , en ander tuig– ver van Parijs. Terecht , noemen we de executies van ISIS barbaars. Oranje verklede onschuldige slachtoffers werden op een gruwelijke manier de keel overgesneden. Maar hoe werden in 2014 de 500 Palestijnse kinderen vermoord in Gaza? Wellicht werden ze doorboord met kogels, in flarden geschoten, verpletterd, verbrand of verstikt. Is dat geciviliseerder geweld? Het antiterrorisme is veel gewelddadiger en destructiever dan het politiek terrorisme. Oog om oog werd honderd ogen voor een oog. Het Westen maakte in de Arabische Wereld honderdduizenden slachtoffers, veroorzaakte enorme vernietiging en lijden, liet staten verloederd achter. En we zijn verbaasd dat jongeren radicaliseren? Zo zien onze Westerse waarden eruit in het buitenland.

Om het terrorisme in Europa in te dijken en met de wortel uit te roeien zal het niet volstaan om meer blauw en kaki op straat te brengen, het in de gaten houden van echte of vermeende terroristen, echte of vermeende sympathisanten identiteitskaarten af te nemen, gevangenissen te hervormen en dissidente stemmen aan banden te leggen. Dit is een prioriteit. De preventieve interventie was een succes. Proficiat. Het moet nu wel gebeuren, maar een duurzame oplossing vereist dat we zo spoedig mogelijk ook de diepere grondoorzaken duiden en aanpakken.

Vooreerst, doen we er goed aan ons buitenlands beleid en onze bondgenoten kritisch onder de loep te nemen. Het buitenlands en veiligheidsbeleid van het Westen is de minst democratische sector van de politieke besluitvorming. Enkele jaren geleden had België anderhalf jaar nodig om een nieuwe regering te vormen, maar de deelname aan de oorlog in Libië werd binnen de vierentwintig uren beklonken. We moeten afstand nemen van bondgenoten die de kunst van de diplomatie verwringen tot dwangdiplomatie, weigeren toe te treden tot het Internationaal Strafhof, kolonisatie bevorderen, en de vrijheid van zwakkeren fnuiken. Na de Tweede Wereldoorlog werd Europa een rolmodel voor de opbouw van duurzame vrede in de wereld. De Europeanen vervingen nationale veiligheid door coöperatieve veiligheid, stimuleerden economische samenwerking, bouwden een sociale vrijemarkt-economie, maakten een einde aan de kolonies, verzoenden zich met het verleden. Sommige zogenaamde bondgenoten hebben niets geleerd van het Europe na ‘45. We moeten onze hun eigenwaarden herwaarderen. De Marseillaise is OK, maar Beethoven’s lofzang op de vreugde en broederschap voor alle mensen is de hymne van Europa.

Ten tweede, moeten we bewust worden van de manipulatie van het taalgebruik. Macht dicteert wat terrorisme is en wie terroristen zijn. De eigen staatsterreur wordt niet als terrorisme bestempeld. De premier van Israël scheert, zonder blikken of blozen, Hamas over dezelfde kam als Boko Haram of ISIS. De terroristen in Parijs worden Islamitische terroristen genoemd; het zijn Franse terroristen. Kritiek op het beleid van Israël ten aanzien van Palestina wordt gebrandmerkt als antisemitisme. Dit is onjuist, omdat de kritiek zich hoofdzakelijk richt op de aanhoudende repressie van het Palestijnse volk, de schending van de mensenrechten en de toenemende kolonisatie van een bezet gebied door Israël. Aanvankelijk werd kritiek op de oorlog afgekeurd als een gebrek aan patriotisme. Het doden van onschuldigen werd collateraal geweld genoemd dat spijtig genoeg noodzakelijk was voor onze veiligheid. Folteren luistert nu naar de naam ‘verbeterde ondervraging’.

Ten slotte, moeten we de dubbele binding van het buitenlands beleid van het Westen ten aanzien de Arabische wereld remediëren. Het buitenlands beleid  streeft twee tegenstrijdige doelstellingen na a) de militaire alleenheerschappij in het Midden-Oosten via oorlog, repressie en sancties , en b) het verzekeren van duurzame veiligheid en rust voor de eigen burgers. Om deze contradictie of dit dilemma te verhullen wordt een klimaat van onveiligheid (oorlog tegen terrorisme) gecreëerd, zondebokken opgevoerd, de berichtgeving beïnvloed, verwarring gezaaid en dissidenten heimelijk gesanctioneerd.

Dit maakt het moeilijk voor de burger om openlijk kritiek te leveren op een tot falen gedoemd beleid. Een Vlaming met humor, die contradicties in het beleid durft te duiden, is Alex Agnew. Misschien moet alle Charlie’s ook eens de draak steken met de gesluierde tegenstrijdigheden, en vooral luisteren naar wat niet wordt gezegd, lezen wat niet wordt geschreven en kijken naar wat niet wordt vertoond in de nieuwsmedia.

Met dank en groeten.

Luc

Over Verviers en de Europese terroristen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *