Strategie met toekomst

Het aanslepend conflict tussen Israël en Palestina hypothekeert, in steeds grotere mate, de belangen van het Westen in het Midden Oosten en Noord Afrika( MONA).
De vredesonderhandelingen zijn pseudo-onderhandelingen; ze zijn een voortzetting van dwangdiplomatie.
De oplossing wordt al lang op een zilveren schaal aangeboden door de VN, het Westen en de Arabische Liga.
Amerika en de EU staten dienen een punt te zetten achter het gedoogbeleid t.a.v. irredentisme en segregatie.

De recente politieke omwentelingen in het Midden Oosten zijn adembenemend. Het gevoel van machteloosheid en vernedering maakt plaats voor protest en de wil van de burgers om welvaart, democratie en respect af te dwingen. Het Westen kan zich verheugen, maar moet dringend haar beleid ten aanzien van deze regio herzien. Het huidige strategische denken is contraproductief en achterlijk. Er worden nu wel diplomatieke inspanningen ondernomen om de schade te beperken, maar hiermee worden de vele wanklanken (dissonanties) niet verwijderd. Zo is er de jarenlange steunverlening aan bevriende autoritaire regimes tot op het laatste moment. Niet bevriende democratisch verkozen partijen werden als paria’s behandeld en er wordt geen verzet aangetekend tegen de illegale bezetting van de Palestijnse Gebieden en de segregatie van de Palestijnse bevolking; Lieberman wenst zelfs een staat exclusief voor Joden. Deze regio is tot slot het grootste afzetgebied voor gesofistikeerd wapentuig. De internationale toeschouwer ervaart een grote mate van cognitieve dissonantie. De wisselkoers van militaire macht en dwangdiplomatie is sterk gedaald. De kosten van de geweldloze regimeverandering blijken beduidend lager dan de met militaire macht opgelegde regimes zoals in Irak en Afghanistan. Het Westen, en vooral de EU, doet er goed aan (a) zich niet negatief te mengen in het democratiseringsproces in het Midden Oosten en (b) haar beleid ten aanzien van Israël en Palestina grondig bij te sturen. Op korte termijn betekent dit orde op zaken stellen in Israël. Journalist Robert Fisk observeert terecht dat de wereld rondom Israël verandert; Israël niet. Het zou de democratische revoluties moeten omarmen in plaats van nieuwe kolonies te bouwen. Om een nieuw beleid te krijgen heeft Israël een sociale revolutie nodig. Bovendien moet het Westen in 2011 de soevereiniteit van Palestina erkennen, de nieuwe staat voorzien van ontwikkelingskansen en de veiligheid van Israël en Palestina garanderen. Deze vredesformule wordt al lang op een zilveren schaaltje door de VN, het Westen en de Arabische Liga aangeboden. Een dergelijk royaal aanbod kan men niet langer negeren. Het is een laatste kans.

Full text

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *